Jurorzy

Mike Stern

Jeden z najznakomitszych gitarzystów swojego pokolenia, trzykrotnie nominowany do nagrody Grammy urodził się 10 stycznia 1953 roku w Bostonie.

Dorastał w Waszyngtonie, powrócił jednak do Bostonu, aby studiować na wyższej uczelni Berklee College of Music i w wieku 22 lat rozpoczął karierę jako gitarzysta grupy Blood, Sweat & Tears. Po okresie współpracy (1979-1980) z pełną energetycznych pomysłów grupą fusion Billy’ego Cobhama, Mike przeprowadził się do Nowego Jorku i został zwerbowany przez Milesa Davisa. Odegrał kluczową rolę w jego popularnym zespole, z którym Davis w 1981 powrócił na scenę (do składu zespołu należeli również: basista Marcus Miller, perkusista jazzowy Al Foster, wirtuoz instrumentów perkusyjnych Mino Cinelu oraz saksofonista Bill Evans). W ciągu tego trzyletniego okresu współpracy z Milesem, Mike pojawił się na trzech albumach mistrza jazzu: „Man With the Horn”, „Star People” oraz koncertowym „We Want Miles”. W latach 1983 – 1984 koncertował z zespołęm Jaco Pastoriusa Word of Mouth, następnie w 1985 roku powrócił do składu Milesa na drugą trasę koncertową, która trwała blisko rok. Latem 1986 roku Stern koncertował z Davidem Sanbornem, później natomiast dołączył do skłądu Steps Ahead, w którym grali już Mikem Mainieri (wibrafoni MIDI), Michaele Brecker (EWI, Electronic Wind Instrument), Darryl Jones (bas elektryczny) i Steve Smith (perkusja). Jeszcze zanim zadebiutował w 1986 roku albumem „Upside Down” wydanym przez Atlantic Records, pierwszą płytę Stern nagrał jako lider dla wytwórni Japanese Trio (album „Neesh” z 1985 roku) z udziałem takich cenionych kolegów jak Sanborn, Pastorius, saksofonista Bob Berg, basiści Mark Egan i Jeff Andrews, klawiszowiec Mitch Forman oraz perkusiści Dave Weckl oraz Steve Jordan. W latach 1986 – 1988 Mike był członkiem kwintetu Michaela Breckera i pojawił się na albumie „Don’t Try This At Home”. Drugi album Sterna wydany dzięi pomocy wytwórni Atlantic, „Time In Place” (1988), nie odbiegał stylistycznie od jego udanego debiutu. Stern był wierny swojemu stylowi także na albumach „Jigsaw” (1989) oraz „Odds Or Evens” (1991), na których umiejętnie zaprezentował swoją wirtuozerię w grze na gitarze oraz nadzwyczajną muzykalność. W tym czasie stworzył także z saksofonistą Bergiem koncertującą grupę, której członkami byli także perkusista Dennis Chambers i basista Lincoln Goines. Działali razem od 1989 do 1992 roku, kiedy to Stern dołączył do reaktywowanej grupy Brecker Brothers Band, pojawiając się na płycie „Return of the Brecker Brothers” z 1992 roku. (Inne jego znaczące zasługi jako muzyka towarzyszącego, obejmują pracę ze znakomitym saksofonistą tenorowym Joe Hendersonem i ostatni album koncertowy, „4 Generations of Miles”, na którym gitarzysta jednoczy siły z innymi uczniami Milesa Davisa: Georgem Colemanem na saksofonie tenorowym, Jimmym Cobbem na perkusji oraz Ronem Carterem na basie). Docenione wydawnictwo Mike’a z 1933 roku, „Standards (And Other Songs)” (wyd. Atlantic Jazz), zapewniło mu tytuł Najlepszego Gitarzysty Jazzowego Roku, przyznany przez czytelników i krytyków magazynu Guitar Player. Potwierdził swoją pozycję dwoma bezkompromisowymi płytami „Is What It Is” (1994) oraz „Between The Lines” (1996), z których obie zostały nominowane do nagrody Grammy. W 1997 roku Stern nagrał album „Give And Take” wraz z basistą Johnem Patituccim, perkusistą Jackiem DeJohnette, znawcą instrumentów perkusyjnych Donem Aliasem oraz gośćmi specjalnymi – Michaelem Breckerem i Davidem Sanbornem. Ich beztroskie covery utworów „Oleo” Sonny’ego Rollinsa, „Giant Steps” Johna Coltrane’a, „I Love You” Cole’a Portera oraz „Who Knows” Jimiego Hendriksa pomogły Mike’owi zdobyć nagrodę Orville’a W. Gibsona dla Najlepszego Gitarzysty Roku. Dziewiąty album Sterna wydany przez wytwórnię Atlantic był istnym „spotkaniem na szczycie” z kolegami Billem Frisellem i Johnem Scofieldem, i został odpowiednio zatytułowany – „Play”. Album „Voices” z 2001 roku, będący jego pierwszą wyprawą w świat muzyki wokalnej, zapewnił Mike’owi trzecią nominację do nagrody Grammy. Teraz Stern podbił stawkę wydając album „These Times”. Dwunasta płyta Mike’a, z nim w roli lidera grupy, a zarazem debiut w wydawnictwie ESC Records jawi się jako jedna z najlepszych w jego karierze.


Organizator:

We współpracy: