Aktualności

Półfinaliści zakwalifikowani do półfinałów w Krakowie

​Poznaj półfinalistów czwartej edycji konkursu!

Hlib Baisha

Ukraiński muzyk Hlib Baisha ukończył studia licencjackie na wydziałach Gitary Jazzowej oraz Kompozycji i Aranżacji Jazzowej w Konserwatorium w Maastricht. Obecnie jest jest w trakcie studiów magisterskich z gitary jazzowej w Konserwatorium w Amsterdamie.

Hlib jest muzykiem innowacyjnym, wnoszącym do jazzu nowe brzmienia, techniki wykonawcze oraz niekonwencjonalne aranżacje: łączy koncepcje improwizacji jazzowej z różnorodnymi formami klasycznej i współczesnej muzyki. Fakt, iż posiada unikalną gitarę typu archtop z nylonowymi strunami pozwala mu wzbogacić swoje występy o technikę klasyczną, flamenco oraz brazylijską.

“Nigdy nie pozwoliłem na to, aby szkoła przeszkodziła mi w edukacji”. Ten znany aforyzm Marka Twaina w najlepszy możliwy sposób oddaje wczesne lata młodego wirtuoza. Pierwsze spotkanie Hliba z gitara miało miejsce w wieku 14 lat i nie było przy tym... ani muzyki, ani nauczycieli - jego jedynym korepetytorem była samotność. Kiedy był nastolatkiem, matka Hliba przywiozła go do Stanów Zjednoczonych, co było dla niego nie mniej dziwne i wrogie niż dla łowców przygód pod wodzą Kolumba setki lat wcześniej. Aby uciec od nowej, nieprzyjaznej rzeczywistości Hlib zamykał się w pokoju i uciekał w muzykę. Jego wirtualnymi kompanami stały się muzyczne gwiazdy YouTube’a, których grę starał się naśladować.

Po półtorarocznej izolacji, którą sobie narzucił, Hlib postanowił uczyć się muzyki zawodowo. Uparł się, by opuścić Stany i powrócić na Ukrainę. Tam, pod okiem swojej Babci, nauczycielki muzyki klasycznej w Konserwatorium w Charkowie zaczął się uczyć estetyki i teorii muzyki. Babcia zaszczepiła Hlibowi miłość do muzyki poważnej bez względu na to, co gra dzisiaj jazz, rock, czy pop jego słuchacze zawsze wyczuwają  w jego grze klasyczną żarliwość.

To właśnie zajęcia Babci przygotowały Hliba do zdania egzaminów wstępnych na uczelnię w Charkowie, nazwaną na cześć słynnego ukraińskiego kompozytora Borisa Lyatoshinskiego. Tam, szczęśliwie zostaje uczniem Vitaliya Pazery, awangardowego kompozytora, który z czasem stał się serdecznym przyjacielem Hliba. Pazera zalecał Hlibowi, zainteresowanemu improwizacją jazzową, aby swoją muzyczną przygodę kontynuował w Europie, jako, że edukacja jazzowa na Ukrainie stała, wg niego, na zbyt niskim poziomie. Nacisk kładziony był głównie na edukację klasyczną.

W 2015 roku Hlib dostał się do Conservatorium Maastricht. Pod opieką Jana Formanoya, znakomitego muzyka jazzowego, Hlib nauczył się rozumieć estetykę i tradycję jazzową. Im więcej czasu jednak upływało, tym bardziej Hlib zdawał sobie sprawę z tego, że ukochana gitara jazzowa nie wystarcza mu. Jego ukochani idole, wielcy Szostakowicz i Prokofiew, studiowali jednocześnie fortepian i kompozycję. Hlib zapragnął podążać ich drogą.

Podczas pierwszych dwóch lat w Maastricht Hlib zaliczył niemal wszystkie dodatkowe przedmioty. Jako, że zainteresowany był nie tylko grą, ale i kompozycją, uczęszczał na zajęcia z kompozycji i brał udział w projektach kompozytorskich. Chcąc uhonorować osiągnięcia Hliba, uczelnia przyznała mu stypendium za doskonałe wyniki i, w ramach wyjątku, pozwoliła mu studiować na dwóch kierunkach - gitary jazzowej oraz kompozycji/aranżacji.

Podczas ostatnich dwóch lat w Maastricht, pod kierunkiem uznanych mistrzów, Joachima Schoeneckera (gitara) i Wolfganga Brauna (kompozycja), Hlib rozwinął swoją własną koncepcję łączenia improwizacji jazzowej z mnogością form muzyki klasycznej i współczesnej. Występuje w licznych miejscach jako solista, jak i członek zespołów, a także grywa ze znakomitymi muzykami takimi jak Peter Bernstein, Gilad Hekselman, Jesse van Ruller i Kurt Rosenwinkel podczas prowadzonych przez nich warsztatów. Swoje unikalne brzmienie tworzy na gitarze typu archtop z nylonowymi strunami, wykonanej przez duńskiego lutnika Daniela Slamana.

“Przez ponad dwa lata szukałem instrumentu, dzięki któremu mógłbym wcielić w życie moje pomysły w możliwie najbardziej dokładny sposób. I w końcu go znalazłem odbicie mojej własnej osoby: pół - klasyczną, pół - jazzową duszę. Nie tylko wcieliła w życie moje pomysły ciągle stawia przede mną nowe, śmiałe wyzwania.”

Hlib napisał muzykę dla orkiestry jazzowej Amsterdam Concertgebouw, stworzył także muzykę do filmu “In de mond van waanzin,”, którą wykonał wraz z Mikiem Roelofsem i Ronem van Straatumem. Wyprodukował również dwa albumy Lost Under the Guidance, Prt.1, nagrane z Hlib Baisha Trio oraz  Lost Under the Guidance, Prt. 2 w duecie z Mikiem Roelofsem, pianistą-wirtuozem.

Hlib Baisha jest zwycięzcą “Louis van Dijk Jazz Award” i “Mechelen Jazz Contest” w roku 2019.

Iver Cardas

Na elektrycznej gitarze zacząłem grać w wieku 6 lat. Od początku pobierałem lekcje i grałem głównie muzykę rockową, ucząc się ekspresyjnych właściwości instrumentu podczas transkrypcji  gitarowych solówek Briana Maya. Moi rodzice są muzykami; mój ojciec (Emery Cardas) jest koncertmistrzem wiolonczel Norweskiej Orkiestry Radiowej, a moja matka (Berit Værnes Cardas) jest członkiem Vertavo String Quartet. Dorastałem więc siłą rzeczy wśród muzyki.

Byłem uczestnikiem programu talentów NMH (Norweska Akademia Muzyczna) w latach 2015/16 i 2016/17. Od 17 roku życia miałem także częste lekcje z nauczycielami takimi jak Hilmar Jensson, Markus Lillehaug Johnsen, Roger Arntzen, Pål Thowsen. Pobierałem także prywatne lekcje u Lage Lunda, Eivinda Opsvika, Bjørna Vidara Solli, Mathiasa Eicka i Eivinda Aarseta. W ostatnich latach miałem okazję występować ze znanymi postaciami norweskiej sceny muzycznej - Matsem Eilertsenem Perem Zanussim, Frode Haltlim and Vertavo Quartet. Moje doświadczenie muzyczne obejmuje także występy w dużych zespołach, takich jak big bandy Prime Time Orchestra and Kjellerbandet, a także mniej konwencjonalne zespoły, takie jak  AOJO (Akershus Oslo Jazz Orchestra). Jeździłem także w częste trasy z 12-osobowym zespołem z projektem “2019: A Jazz Odyssey!” oraz septetem  ‘ØyvindLand’. Występowałem na prestiżowych festiwalach takich jak Oslo Jazz Festival, Moldejazz, Jazzfest (Trondheim), Vossa Jazz, Dølajazz oraz Standard Bank Jazz Festival (Grahamstown, South Africa). Podczas mojej nauki w Trondheim zainteresowałem się także muzyką poważną. Chciałem  zrozumieć muzyczną  narrację muzyki kompozytorów takich jak Bach, Mozart, Ravel i Schönberg. Melodyczny język kompozytorów takich jak Janacek czy Schnittke także wpływa na moją improwizację, przy zachowaniu głębokiego szacunku dla historii i tradycji amerykańskiego jazzu.

Marek Cendrzak

Urodzony w Żywcu, mieszkający w Warszawie gitarzysta, absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Do jego osiągnięć artystycznych należą m. in. Grand Prix na School & Jazz Festival z zespołem Marek Cendrzak Trio, wyróżnienie specjalne na Grupa Azoty Tarnów Jazz Contest oraz występ na jednej scenie z Ronem Carterem w ramach koncertu Ron Carter & LOTOS Jazz Festival Big Band. Swoje umiejętności rozwijał pod okiem Prof. dr hab. Karola Ferfeckiego, a także uczestniczył w lekcjach i warsztatach z muzykami takimi jak Pat Metheny, Mike Moreno, Janek Gwizdala, Dean Brown, Rafał Sarnecki oraz Attila Muehl. Miał okazję współpracować z m.in. Małgorzatą Hutek, Agą Derlak, Grzechem Piotrowskim.

Mike de Souza

Mike de Souza dorastał w Hertfordshire (Wielka Brytania), gdzie gry na gitarze zaczął się uczyć w wieku 12 lat. Od tego momentu muzyka stała się jego obsesją. Jego droga zawodowa rozpoczęła się, kiedy miał 20 lat. Ma za sobą obecnie 5 tras po Wielkiej Brytanii, brał udział w międzynarodowych festiwalach w Krakowie (Jazz Juniors 2021) i w Graz (Jazzwerkstatt 2017), a także występował w wielu prestiżowych klubach jazzowych, takich jak Ronnie Scott’s, Pizza Express i wielu innych. W 2016 został wybrany, aby wystąpić podczas 3 koncertów z Terence Blanchardem. Jednym z tych koncertów był całkowicie wyprzedany występ w klubie Band On The Wall w Manchesterze. W kolejnym roku, wydał wraz z grupą Big Bad Wolf album “Pond Life”, który zajął 3 miejsce w rankingu Magazynu Jazzwise “top 10 albumów 2017 roku”, a także został doceniony przez brytyjską prasę i media online. Dotychczas Mike wydał 2 albumy jako lider: epkę zatytułowaną “Road Fork” (2018) oraz debiutancki album “Slow Burn “ z 2019 roku, entuzjastycznie przyjęty przez media online. Obecnie pracuje nad wydaniem płyty swojego najnowszego projektu “Chrysalis”. Mike de Souza brał udział w licznych nagraniach jako sideman: “Times Leap” (Simon Read Octet), “Reflector” (Twospeak), “Beware of the Bear” (Phil Meadows), oraz Music for Bosch People (Alex Paxton). Współpracuje także z dawnym artystą ECM Martinem Speake w jego zespole “Charukesi”. W styczniu 2020 Mike został zatrudniony jako Starszy Wykładowca (Senior Lecturer) w Konserwatorium w Leeds, gdzie obecnie uczy gry na gitarze na wydziałach Jazzu i Muzyki Rozrywkowej.

Michał Kaczmarczyk

Gitarzysta, kompozytor urodzony w 1991 roku w Kaliszu. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach, które ukończył z oceną bardzo dobrą w klasie gitary prowadzonej przez absolwenta Berklee College Of Music w Bostonie Marka Dyktę. Kontynuował edukację na studiach magisterskich z zakresu gitary jazzowej na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej w Poznaniu, które ukończył z wyróżnieniem w roku 2016. Swoją wiedzę i umiejętności z zakresu gitary oraz kompozycji poszerzał również̇ w czasie licznych kursów i warsztatów takich jak „New York Jazz Masters” w 2017 roku, gdzie pobierał lekcje u takich postaci światowego jazzu jak: Mike Moreno, Kendrick Scott, Aaron Goldberg, Matt Penman, Greg Osby oraz Judy Niemack. W cią̨gu ostatnich kilku lat brał udział w licznych projektach muzycznych jako muzyk sesyjny, koncertują̨c w największych salach koncertowych w Polsce. Na stałe współpracuje między innymi z gwiazdą polskiej piosenki - Krystyną Prońko oraz poznańską orkiestrą symfoniczną CoOperate Orchestra. Od 2016 prowadzi swój autorski zespół Michał Kaczmarczyk Trio, gdzie spełnia się również jako kompozytor. Jan Ptaszyn Wróblewski w swojej audycji „Trzy Kwadranse Jazzu” na antenie Trójki Programu 3 Polskiego Radia, podsumowując finał konkursu Bielskiej Zadymki Jazzowej w ramach Lotos Jazz Festival w 2021 roku, mówił o nim tak: „Pierwszy z finalistów to Michał Kaczmarczyk, grający na gitarze w sposób, przyznam się, zupełnie mnie zaskakujący. Uczciwy środek jazzu, bez prób zbytniej awangardy czy prób zbytniej tradycji. Wszystko tak, jak normalny, klasyczny jazz powinno się grać!”

Callaghan Kevany

Nazywam się Callaghan Kevany (ale większość osób zwraca się do mnie Cal). Gram na gitarze od 13 lat, i kiedy zaczynałem, mając 10 lat, instrumentem tym zainteresowały mnie zespoły metalowe takie jak Metallica, Rage Against the Machine czy System of a Down. W konsekwencji poszedłem do liceum artystycznego, gdzie uczyłem się gitary klasycznej, a w 11 klasie postanowiłem spróbować swoich sił w big bandzie i combo jazzowym. Ten zwrot akcji został spowodowany usłyszeniem po raz pierwszy płyty “Boss Guitar” Wesa Montgomery’ego, na której punkcie wpadłem w obsesję. We wspomnianych zespołach uczyłem się grać jazz, zaś po ukończeniu liceum postanowiłem kontynuować naukę w Thornton School of Music Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Studiowałem tam w latach 2016-2020 i miałem ogromną przyjemność studiować pod okiem wielu różnych niezwykłych wykładowców. Przez ostatnie trzy lata moim nauczycielem gitary był niesamowity Bruce Forman. Bardzo wiele mu zawdzięczam.  Grałem w zespołach jazz combo Russella Ferrante i Vince’a Mendozy, a także miałem przyjemność spędzić trzy lata jako gitarzysta w Thornton Jazz Orchestra, dyrygowanej przez wspaniałego Boba Mintzera. W tym czasie występowałem na jednej scenie  z postaciami takimi jak The Yellowjackets, Knower, Luciana Souza, czy The New York Voices. Od czasu zakończenia studiów udzielam prywatnych lekcji gry na gitarze, jeżdżę w trasy, gram i pracuję nad własną muzyką. Jest dla mnie bardzo ważne, aby po studiach znajdować sposoby na kontynuowanie swojego rozwoju, a konkurs ten wydał mi się nie tylko idealną do tego okazją, ale i jednocześnie szansą uczczenia ważnego gitarzysty w historii jazzu.

Paweł Krawiec

Urodziłem się w Nysie 15.04.1993r. Od najmłodszych lat mam kontakt z muzyką, moi rodzice są muzykami, mama - pianistką, tato - skrzypkiem (koncertmistrz filharmonii Opolskiej). W wieku sześciu lat zacząłem naukę gry na skrzypcach w szkole muzycznej. Mimo nauki w szkole, największe zainteresowanie wykazywałem w kierunku muzyki rozrywkowej. W wieku 14-15 lat zacząłem grać na gitarze elektrycznej. Początkowo grałem muzykę rockową, bluesową, a po 21 roku życia zainteresowałem się jazzem. Aktualnie jestem studentem trzeciego roku na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach na wydziale Jazzu. Gram w różnych projektach jazzowych, popowych np. ’’Frele’’. Rozwój własnego języka improwizacji stylu, który będzie niepowtarzalny jest dla mnie ważny.

Kristens Kupcs

Kristens Kupcs to dwudziestoletni gitarzysta z Łotwy. Swoje pierwsze muzyczne kroki stawiał jako ośmiolatek śpiewając w chórze chłopięcym, ucząc się gry na fortepianie i dyrygentury w Szkole Muzyki, Sztuki i Designu drugiego stopnia w Liepajas. W wieku 9 lat rozpoczął naukę gitary, a jego pierwszym nauczycielem był jego ojciec gitarzysta Maris Kupcs. W latach 2013-2017 Kristens grał na gitarze w big bandzie związanym z tą samą instytucją. W 2017 Kristens rozpoczął naukę na wydziale Jazzu Szkoły Chóru Katedralnego w Rydze, gdzie uczył się od Andrejsa Jevsjukovsa, według wielu, najlepszego łotewskiego gitarzysty. Tej jesieni rozpoczął studia w Łotewskiej Akademii Muzycznej im. Jazepsa Vitolsa, gdzie kontynuuje naukę u Jevsjukovsa.

Mykhailo Mendelenko

Mykhailo Mendelenko urodził się w muzycznej rodzinie w Kijowie, na Ukrainie w 1999 roku. W wieku 14 lat rozpoczął naukę gry na gitarze klasycznej u jednego z największych ukraińskich gitarzystów klasycznych, Yuriya Fomina. Z czasem zainteresował się muzyką jazzową. W 2014 roku ukończył szkołę podstawową i rozpoczął naukę jazzowej gitary w Kijowskim Instytucie Muzyki im. R.Gliere’a. Po roku założył własną grupę “Jazz Wave Collective”, która w ciągu roku wystąpiła we wszystkich lokalnych klubach jazzowych.

W 2016 wygrał Grand Prix na Międzynarodowym Konkursie Jazzowym Vinnitsa w 2016 roku. W tym samym roku zajął drugie miejsce w konkursie gitarowym Jazz Kolo, a także wziął udział w kursie mistrzowskim Andrew Goulda “Am I Jazz?”.

W 2017 roku został zaproszony, aby wystąpić na lokalnej scenie ze swoją grupą “Jazz-Vibe-Duo”  podczas Alfa Jazz Fest 2017. W październiku ponownie zajął drugie miejsce w konkursie Jazz Kolo Guitar 2017. Następnie wziął udział w orkiestrowym kursie mistrzowskim pod kierownictwem Johna Hollenbecka, a także wziął udział w kursie mistrzowskim Mishy Tsiganova. W maju zaproszono go, aby wystąpił ze słynnym ukraińskim kontrabasistą Antonem Syzko w Jego projekcie  “Anton Syzko Quintet feat. Dennis Adu.

W maju 2018 roku Mykhailo został zaproszony do stałej współpracy przez znany zespół  jazzowy “Jazz in Kiev Band”.

Następnie w czerwcu został wybrany przez Conservatorium van Amsterdam, aby wziąć udział w kursach mistrzowskich (Keep an eye CvA Summer Jazz Workshop 2018) i miał możliwość grania z postaciami takimi jak Jesse van Ruller, Jay Anderson, czy Dick Oatts. Ponadto zagrał koncert utworów we własnych aranżacjach w amsterdamskim klubie Blue Note.

We wrześniu  w 32 Jazz Club (pod auspicjami Old Fashion Radio) odbył się koncert  “Misha Mendelenko Quartet Jazz Standards”.

Pod koniec 2018 roku zagrał wspólnie z Mishą Tsiganovem w ramach współpracy z “Jazz in Kiev Band”.

W 2019 był liderem kwartetu grającego na jam sessions Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego Leopolis Jazz Fest (wcześniej: Alfa Jazz Fest in Lviv).

W 2020 Mendelenko wszedł do finału konkursu Międzynarodowego Włoskiego 7 Virtual Jazz Club. Zajął również pierwsze miejsce w konkursie “Ukraiński Występ Jazzowy 2020”. W 2021 wygrał Grand Prix na “International Jazz Bridge Competition 2021”. Nagroda ta przyczyniła się do współpracy twórczej ze studentami z Berkley School of Music.

W ciągu ostatnich dwóch lat stworzył około 30 oryginalnych kompozycji, był inicjatorem i organizatorem projektów takich jak: My Skylark Quartet, Misha Mendelenko Organ Trio, Misha Mendelenko Quartet, nagrał debiutancki album zatytułowany «Misha Mendelenko Organ Trio: Strange Acquaintances» i zaprezentował materiał z niego na jednej z głównych scen Leopolis Jazz Fest 2021.

Carl Morgan

Carl Morgan jest australijskim gitarzystą jazzowym mieszkającym w Niemczech, w Berlinie od 2018 roku. Wcześniej studiował na Narodowym Uniwersytecie Australijskim w Canberze, gdzie uzyskał licencjat z Muzyki. W 2014 roku Carl otrzymał pierwszą nagrodę podczas National Jazz Awards, tym samym otrzymując najbardziej prestiżową australijską nagrodę dla muzyków jazzowych poniżej 35 roku życia. Był także wśród trzech finalistów nagrody Freedman Fellowship Awards, której gala odbyła się w Operze w Sydney w 2018 roku.

Wystąpił na wielu festiwalach jazzowych, w tym na Międzynarodowej Konferencji Jazzowej w Tajlandii, Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Melbourne, czy na Wangaratta Jazz Festival. Występował z najsłynniejszymi muzykami jazzowymi Australii, takimi jak James Morrison, Mike Nock, Barney McAll czy Dale Barlow. Miał także zaszczyt występować na tej samej scenie i w studio nagrań ze znanymi artystami o międzynarodowej renomie, takim jak Chris Potter, Maria Schneider, Chris Cheek, Becca Stevens, Jochen Reuckert i wielu innych. Wydał kilka albumów, w tym “Stone” (2012) i album o tytule “Laniakea” (2019) z Keine Ahnung Trio, na którym był współliderem.

Noah Myers

Noah Myers rozpoczął naukę gry na gitarze w wieku 12 lat i niedługo później zdał do The Orange County High School of the Arts, rygorystycznej artystycznej szkoły licealnej  w Santa Ana w Kalifornii. Po kilku latach grania głównie muzyki bluesowej i rockowej, Noah poznał jazz i rozpoczął naukę i współpracę z gitarzystami tej miary, co słynny Ron Eschete. Po sukcesach takich jak nagroda od magazynu Downbeat dla wyróżniającego się muzyka i dojściu do półfinału w konkursie Music Center’s Spotlight, Noah, nagrodzony dwoma stypendiami podjął naukę na Uniwersytecie Północnego Teksasu, gdzie obecnie studiuje na ostatnim roku studiów jazzowych pierwszego stopnia.

Podczas studiów na University of North Texas, Noah miał możliwość studiowania u wykładowców takich jak Davy Mooney i grania z postaciami takimi jak m.in Russell Malone, Regina Carter, Quincy Davis i wielu innych. Jako członek 2 o’clock lab band Noah miał okazję grać w Chicago w słynnych klubach FitzGerald’s i Jazz Showcase. Poza studiami na UNT, Noah często występuje w tętniącej życiem dzielnicy Dallas - Fort Worth, gdzie grywa w różnych składach - od  występów z John Wasson’s Strata Big Band po granie w trio w lokalnych restauracjach.

Wśród innowatorów muzycznych, którzy go inspirują, Noah wymienia postacie takie jak Grant Green, Roy Hargrove, Sullivan Fortner, Ben Monder, a także Olivier Messiaen. To oni inspirują go, by przy jednoczesnym zakorzenieniu w bluesie i melodyce poszerzać ciągle granice harmonii.

Ofir Noy

Ofir Noy jest 23-letnim gitarzystą jazzowym z Kfar Saba w Izraelu. Naukę jazzu rozpoczął w wieku 16 lat pobierając lekcje u izraelskiego mistrza gitary Yosi Levy’ego. Równolegle uczył się muzyki w liceum Metro-West, gdzie miał styczność z muzyką klasyczną, a także wieloma innymi muzycznymi gatunkami.

Po ukończeniu liceum wstąpił do zespołu muzycznego Izraelskich Sił Powietrznych w ramach swojej służby wojskowej. Dzięki temu miał okazję wystąpić także i w Polsce. W tym samym czasie studiował w ramach New School Jazz Program w Konserwatorium w Tel Avivie z izraelskimi sławami jazzowymi takimi jak m.in.  Avishai Cohen, Yuval Cohen, Ofer Ganor, czy Yotam Silberstein. Ofir grał na rozmaitych scenach i brał udział w różnych wydarzeniach muzycznych, w tym Red Sea Jazz Festival i Jerusalem Jazz Festival. Obecnie Ofir kończy studia licencjackie na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Jeruzalem.

Mads Oldenskov

Nazywam się Mads Oldenskov, mam 18 lat i pochodzę z Danii. Studiuję w Królewskim Konserwatorium w Danii. Uczą mnie tam między innymi Anders Mogensen, Thomasz Dabrowski i  Erik Ørum. Bardzo podoba mi się brzmienie be-bopu, neobopu i hardbopu. Wśród moich idoli znajdują się m.in. Charlie Parker, Peter Bernstein, a także Freddie Hubbard. Grałem przez rok w młodzieżowym big bandzie, z którym pojechałem w trasę po Ameryce i Europie. Wygrałem również dwa konkursy bigbandowe w Danii w latach 2018 i 2020.

Mateus Saldanha

Moja pierwsza lekcja gitary odbyła się w wieku czterech lat w wiejskim stowarzyszeniu z nauczycielem-amatorem. Dzięki wsparciu rodziców, chodząc do szkoły podstawowej zacząłem również uczęszczać na lekcje muzyki do Konserwatorium Santa Comba Dão. To tu stawiałem swoje pierwsze kroki w nauce gitary klasycznej ucząc się i pracując nad swoją muzykalnością i techniką instrumentalną. Trzy razy w tygodniu uczęszczałem na lekcje umuzykalnienia, gdzie pracowałem nad kształceniem słuchu i solfeżem. Uczyłem się tam 9 lat.

W ciągu ostatnich trzech lat zagrałem w trzech musicalach, co dało mi szansę spojrzeć na muzykę i poczuć ją w inny sposób niż dotychczas. Musiałem zarazem być aktorem, wokalistą, tancerzem, jak i gitarzystą. To było dla mnie niewątpliwie coś nowego. W zeszłym roku miałem okazję uczestniczyć w kursie mistrzowskim ze znakomitymi muzykami jazzowymi tu, w Portugalii. Wtedy zdałem sobie sprawę z tego, że jazz bardzo mi się podoba. Szybko stał się moją pasją. W 2017 roku zakończyłem podstawową edukację oraz naukę w konserwatorium. Postanowiłem wtedy złożyć papiery do dwóch liceów muzycznych (Conservatório de Musica de Coimbra and JOBRA w Estarreja). Dostałem się do obu, zdecydowałem się jednak na konserwatorium w Coimbrze, ponieważ wiedziałem, że są tam niebywale kompetentni nauczyciele, a szkoła ma na koncie liczne nagrody na konkursach jazzowych. 

Podczas kolejnych trzech lat miałem bardzo dobre wyniki w nauce ze wszystkich muzycznych przedmiotów, szczególnie zaś z recitali gitarowych. Po ukończeniu nauki w konserwatorium w 2020 roku postanowiłem ubiegać się o przyjęcie do nowojorskiej The New School of Jazz and Contemporary Music i holenderskiego Conservatorium van Amsterdam. Przyjęto mnie do obu szkół, jednak z powodu pandemii Covid-19 razem z  moimi rodzicami i nauczycielami postanowiliśmy, że najlepiej będzie pozostać w Portugalii. W obecnej chwili uczę się w Escola Superior de Música Uniwersytetu w  Lizbonie.

Raphael Silverman

Raphael Silverman jest gitarzystą, kompozytorem oraz nauczycielem. Wychował się w White Plains, NY, a na gitarze zaczął grać w wieku 13 lat. Z początku niebywale inspirowali go gitarzyści grający w stylistyce rockowej, folkowej, czy country - Nels Cline, Bob Dylan, Rivers Cuomo i Chet Atkins. Potem przyszła fascynacja jazzem - pokochał muzykę twórców takich jak Charlie Parker, John Coltrane, Sonny Rollins i Kurt Rosenwinkel. W liceum Raphael brał udział w programie HSJA Jazz at Lincoln Center i brał prywatne lekcje u gitarzystów Davida Rosenthala, Jonathana Kreisberga i Rodney’a Jonesa. Obecnie Raphael jest studentem drugiego roku Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku. Pierwszy rok studiów spędził zaś na Uniwersytecie Chicago, gdzie miał wielkie szczęście uczyć się u legendarnego gitarzysty Bobby’ego Brooma. Nadal uczy się u Niego i uważa go za swojego mentora. Raphaela inspirują muzycy tacy jak Sonny Rollins, Charlie Parker, Keith Jarrett i Thelonious Monk. Muzyk pracował z i uczył się od muzyków takich jak Terrell Stafford, Giveton Gelin, Ron Vincent, Miki Yamanaka, Dmitri Kolesnik, Graciliano Zambonin, Hiroshi Yamazaki i inni. Występował w znanych salach koncertowych - m.in. Jazz at Lincoln Center, Smalls, czy Jazz Forum. Jest liderem swojego zespołu, The Raphael Silverman Trio.

Iakovos Symeonidis

Iakovos Symeonidis z Aten (Grecja), rozpoczął naukę gry na gitarze w wieku 10 lat. Studiował klasyczną gitarę w Narodowym Konserwatorium w Atenach, gdzie w 2013 uzyskał tytuł Solisty. Przez lata uczestniczył w  seminariach i kursach mistrzowskich, a także pobierał lekcje u klasycznych gitarzystów takich jak Roland Dyens, Evangelos Asimakopoulos, Ricardo Gallen, czy  Kostas Kotsiolis. Wygrał trzy konkursy gitarowe w Atenach. W wieku 22 lat Iakovos zainteresował się jazzem, a w 2019 roku uzyskał licencjat w Konserwatorium Prins Claus w holenderskim Groningen. Dzięki programowi “Nowy Jork przybywa do Groningen” grał z różnymi amerykańskimi wykładowcami gościnnymi takimi jak Todd Coolman, Spike Wilner, Michael Mossman, Kurt Weiss, Marjorie Barns, Joris Teepe i Jasper Soffers. Pobierał także prywatne lekcje u muzyków-wykładowców takich jak Dave Stryker, Freddie Bryant, Paul Bollenback, Ed Cherry  czy Jonathan Kreisberg. Od przeprowadzki do Berlina w 2019 roku występuje z lokalnymi niemieckimi muzykami, jednocześnie występując regularnie w Grecji. Warto także wspomnieć o tym, że niedawno zakończył nagrania na swój debiutancki album z własnym trio organowym, który ma być wydany pod koniec 2021.

Benjamin Turner

Ben, absolwent Boyer College of Music na Uniwersytecie Temple jest gitarzystą, kompozytorem i pedagogiem zamieszkałym w Detroit, gdzie jest aktywny zawodowo w wymienionych profesjach. Obecnie jest w trakcie studiów magisterskich z jazzu na Uniwersytecie Stanu Michigan, gdzie jest dyplomowanym asystentem gitarzysty Randy Napeoleona.

Uczył się u pedagogów takich jak, m.in. Peter Bernstein, Bobby Broom, Mike Moreno, dyrektor katedry jazzu na Uniwersytecie Temple -  Terell Stafford, Tim Warfield, Dick Oatts, Dave Wong.

W ramach programu wymiany, w którym bierze udział Temple University, Ben spędził cztery miesiące w Amsterdamie w Holandii, gdzie studiował z Jessem van Rullerem w Conservatorium van Amsterdam. Podczas tego pobytu miał szansę podróżować i występować.

Ben ma na koncie występy z artystami takimi jak między innymi Byron Landham, Mike Boone, Behn Gillece, Matthew Parrish, Larry McKenna, John Swana, czy Adam Niewood.

Niektóre z miejsc, w których występował to The Appel Room w Jazz at Lincoln Center, Dizzy's Club Coca-Cola, the Millenium Stage w the Kennedy Center, the Kimmel Center, the New Jersey Performing Arts Center, oraz różne kluby w Filadelfii.

Ben był jednym z dwóch gitarzystów przyjętych do klasy 2018 w ramach programu Betty Carter's Jazz Ahead w Kennedy Center w Waszyngtonie.  Tam pracował z utytułowanymi wykładowacami programu, takimi jak dyrektor Kennedy Center Jason Moran, laureatka nagrody Grammy i NEA Jazz Master Dee Dee Bridgewater, Mark Whitfield, Ralph Peterson Jr., Reuben Rogers, Xavier Davis, Mark Shim oraz Darren Barrett. Program zakończył się trzema koncertami całkowicie oryginalnej, autorskiej muzyki na Scenie Millenium Kennedy Center.

Ben brał udział w przesłuchaniach, po których został wybrany do Telluride Jazz All-Stars Ensemble 2018, który wystąpił na Telluride Jazz Festival w Telluride, Colorado w 2018 roku, a także do Mid-Atlantic Collegiate Jazz Orchestra 2020, która wystąpiła na Mid-Atlantic Jazz Festival 2020.

Ben otrzymał nagrodę magazynu Downbeat za wyjątkowy występ w kategorii undergraduate college (college przed dyplomem) w ramach Studenckich Nagród Magazynu Downbeat za rok 2020. Został także wybrany do udziału w JAS Academy 2020 w Aspen i Brevard Jazz Institute 2021 pod kierownictwem puzonisty Michaela Dease.

Ben pracował jako asystent podczas Letniej Akademii Jazzowej programu Jazz at Lincoln Center w Bard College oraz podczas warsztatów jazzowych COTA Jazz Camp w Delaware Water Gap w Pensylwanii.

  


Organizator:

We współpracy: